S@hr@N€h!r'in sohbet evine hoşg€ld!n!z

En tehlikeli yazdiran kim?

 Farkinda misiniz; sizin yazdirdiginiz ve sadece size ozel kitabiniz her gun yeni bir boyut kazaniyor.

 Hacmi kimi zaman olumlu, bazen de olumsuz anlamda genisliyor.

 Hakkinizda sahitlik edecek bu kitabin en tehlikeli 'yazdiricisi'nin kim oldugunu biliyor musunuz?

 Eski Turk filmlerinden biliriz: FabrikatÖR isadamimiz makam odasinda eli cenesinde bir o yana bir bu yana dolasip durmakta, bir yandan da ya bir mektup ya da onemli resmi bir evraki 'kâtibe'sine yazdirmaktadir.

 Ve bu sirada sik sik 'Yaz kizim!' sozlerini duyariz.

Biraz zaman gectikten sonra da, 'Bir oku bakalim, ne yazmisiz?' sozleri duyulur. O beyin 'yazdirdiklarini' kontrol ve duzeltme sansi her zaman var.

 Begenmediyse duzelttirebilir, olmadi tamamen sil bastan deyip yeniden yazdirabilir.

 Peki, bizim boyle bir sansimiz var mi? Farkinda miyiz belli degil; ancak biz de her gun birilerine bir seyler yazdiriyoruz.

Hem de oyle bir yazdiris ki, hic ara vermek yok.

Yataktan kalktigimiz andan basliyor, gece olup da bir daha yastiga bas koydugumuz âna kadar devam ediyor.

 Epey stresli bir o kadar da tehlikeli bir yazarlik aslinda bu;

ama biz maalesef cogu kez bu tehlikenin pek de farkinda olamiyoruz.

 Ne soylesek, ne yapsak yaziliyor, aslinda biz yazdiriyoruz.

 Tabii ki Kiramen Kâtibîn meleklerinden bahsediyoruz.

 Hani cocukluk caglarinda bu melekleri ilk ogrenenlerin ayna yanindan gecerken âni bakislarla gormeye calistigi 'omuzbasi yazicilari'ndan.

 Onlar Infitar Sûresi'nde 'Degerli Yazicilar / Kirâmen Kâtibîn' olarak gecer: 'Muhakkak uzerinizde bekciler, degerli yazicilar vardir.Onlar, yapmakta olduklarinizi bilirler' 10-12. Ardindan atalarimiza 'soz gumusse sukût altindir' dedirten Kaf Sûresi'ndeki su ayetler gelir: 'Iki melek (insanin) saginda ve solunda oturarak yaptiklarini yazmaktadirlar.

 Insan hicbir soz soylemez ki, yaninda gozetleyen, yazmaya hazir bir melek bulunmasin.' (Kâf: 17-18) Hadislerden anlasildigi uzere, kul gunah islediginde, soldaki melek bunu derhal kaydetmek ister.

 Sagdaki melek mudahale ederek ona, biraz daha beklemesini, belki tevbe edip pisman olacagini, belki bir sevap isleyip gunahini ortecegini soyler. Nitekim boyle olabilecegini anlatan hadisler de vardir.

 Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) soyle buyurmaktadir: 'Nerede olursan ol, Allah'tan kork! Kotuluge daima iyilik ekle ki onu silsin. Ve nsanlar arasinda iyi ahlakla yasa.' (Tirmizi, Birr 55) Melekler her seyi yazip cizip, tespit  etmektedirler.

 Isin kotusu bu 'gunah-sevap gunlugu',  bu her seyi ince ince yazan defter bir gun onumuze >acilacak ve hesaba bundan cekilecegiz: 'Her insanin  amel kusunu (defterini) boynuna yaftaladik. Kiyamet gunu onun icin, acilmis olarak bulacagi bir kitap cikaririz.

Kitabini oku, bugun nefsin sana hesapci olarak yeter! (deriz)' (Isra, 17/13-14) Evet, Rabb'imiz, 'Oku kitabini!' diyor. Cunku o >kitabi biz yazdiriyoruz.

 Hakkimizdaki hukum bu kitapla belirleniyor. 'Herkes zerre kadar hayir da ser de islese karsiligini ahirette gorecektir' (Zilzal, 99/7-9). 'Kitabini 'sagindan' alan sevinecek, 'sol'undan alan ise bir yandan 'keske toprak olsaydim' (Nebe Sûresi: 40) diger yandan 'keske kitabim verilmeseydi' diyecek (Hâkka, 69/19-20). Yaptigimiz her sey, bir buyuk Zât'a (celle celaluhu) arz ediliyor.

Oyle ise, yururken, konusurken, susarken, yerken, icerken, alisveris yaparken, calisirken-calistirirken dikkat etmek gerekiyor! Gozumuze, kulagimiza sahip olmali, dudaklarimizdan dokulen her bir sozun ya 'zakkum' ya da bir 'tûba' agacinin cekirdegi olarak sonsuz iklimlere gonderildigini bilmemiz gerekiyor.

 'Ilahi guvenlik kamerasi' her seyimizi hem de omuz basimizdan kaydediyor.

Gaflet gozumuze perde olmamali.

Onumuze kondugunda, 'Bunu ben mi yazdirmistim?' dememek icin sahsi kitabimiza iyi  editorluk yapmaliyiz.